Episode 4: Your Lived Experiences Matter

Introducing the Podcast: Lost Voices
Episode 1: We're All Archivists, if You Think About it
Episode 2: Value Can't be Accepted at Face Value
Episode 3: I am Nothing Without my Oral History
Episode 4: Your Lived Experiences Matter

Your Lived Experiences Matter

Alisha reflects on her journey through the Gwillim archive and draws on her experiences as a journalist to help give new meaning to this once-forgotten collection of artwork and letters on life in India. Where does the responsibility lie in news organizations to make sure new voices are telling stories? Alisha is joined by Arti Patel, the co-founder of Didihood and a senior producer at CBC. Sahaj Kohli returns to discuss resilience. Do we need to be loud for our stories to be believed? For many marginalized people, being labelled resilient isn't a marker of success. Sahaj and Alisha talk about the challenges of finding spaces where we can be believed without having to prove ourselves.


[theme song plays]

ALISHA You’re listening to Lost Voices: a podcast about demystifying archives and the South Asian experience in Canada. I’m Alisha! I’m a journalist and editor from Toronto. If you’ve been following along, I’d like to tell you...you’ve made it! You have made it to the end of our little series. In our previous episode, we talked about oral history and how librarians and people in the archiving world are finding innovative ways to preserve brown voices for generations to come. Working with the film archive has made me rethink my relationship with history and storytelling in general. What does modern and compelling storytelling look like today for journalists? How do digital archives shape memory? And how does that change the way we engage with history? My philosophy as a journalist is pretty straightforward: we have the ability to give a voice to the voiceless so people feel heard and less alone. If someone were to ask me, Alisha, what’s your superpower? I would honestly say it’s being a journalist. Working in the media industry has challenged me to think about uncomfortable truths and experiment with new storytelling platforms to reach readers around the world.
In December 2021, the Canadian Association of Journalists conducted its first ever survey of race and media. 209 newsrooms across Canada submitted demographic data. The key finding, racialized journalists are concentrated in part time and internship roles. I don't think you can talk about race without talking about resilience. It's easy to think resilience means strength. But for many marginalized people being labeled resilient has other implications. The focus on resilience and applauding people for being resilient, glosses over the problems they face and makes it too easy for others to avoid looking for real solutions. As we've discussed throughout this podcast, women of color and BIPOC journalists in general, shouldn't avoid talking about being brown. But how can we do this without the word resilience, forming a dark word cloud over our heads? Sahaj Kohli dutifully articulates what I'm trying to say, you might remember her from the first episode. She's a mental health therapist in training, and the founder of Brown Girl therapy, which you can find on Instagram. It's the first and largest mental health community for children of immigrants.

[music fades out]

ALISHA The work you do around grief, and some of the writing you've done around grief, you mentioned, you know, we might create an oral history and inaccessible generational stories, because if they haven't been passed down. Personally, I feel a bit of an emptiness or sadness more, because I've never been able to foster a relationship with my dad's side of the family, because they're in India, that's where they've been forever. So my relationship with them is very surface level. It's whatever I see on social media and the WhatsApp sort of chain of texts that come every now and then during like certain holidays, but there's a huge disconnect. It's something that it makes me feel really sad, because I feel like that part of my family would really help me understand so much of who I am. But just because of distance, I've never been able to foster a meaningful relationship with them. And I don't know if I feel kind of like stuck, like, how do I really do that? I feel almost like it's too late. Maybe that's wrong. But it definitely is something that kind of troubles me.

SAHAJ That is a very common feeling. I want to validate that, you know, that is incredibly hard. But it is incredibly common, especially amongst children of immigrants living in the West. I relate to that wholeheartedly. I am the youngest in my family on both sides. I am the youngest on one side of my family, like the youngest cousin, and I am the youngest, close to the youngest cousin on the other side of my family. And because of that my parents are also the oldest on both sides, they're the oldest sibling, and all of my grandparents have passed away. So my last grandparent passed away a couple of years ago. And I have been dealing with my own grief since that because I've realized how much and how many oral stories and unanswered questions are now just taken from me forever, because I will not have those people in my lineage to be able to ask those questions too. And I wrote a paper about this in my grief counseling class in graduate school. So there's this disenfranchised grief. So disenfranchised grief is really just a hidden grief. It's this grief that isn't really understood or talked about or discussed or openly seen in society or in public. And so so many children of immigrants feel this type of disenfranchised grief. It's very real to feel like you're floating and untethered to your own history. And this is because of a lack of access to maybe parents, to grandparents, to extended family, because of language barriers. Even when my dad's side, when even when my dad's mom was alive, I could barely have certain conversations with her because there was a very real language barrier. There's internalized shame. So I am now reconciling with this grief of what my internalized shame has taken from me. I'm in my early 30s. But for much of my adolescence and young adulthood, I turned my back on my culture, I turned my back on where I came from, I didn't have access to my extended family, I was the first in my family to be born in the West, I was navigating all of these different factors and impacts to who I am. And now as an adult, who is married and can, you know, potentially going to start a family in the future, I am reconciling with how much my internalized shame has taken from me and what that has looked like. And so these lack of tangible resources, again, due to colonization, due to erasure due to the fact that so many of us have been taught not to write things down to only pass things through oral storytelling, narrative storytelling, there's so much missing. And so there's so many of us, like you said, really trying to find those missing pieces. And if anyone's ever done a puzzle, and you're missing, like, three to five pieces, it is the most frustrating thing to be like, when can this be completed? How do I actually complete this, it's very unsettling feeling.

ALISHA I think when I reflect on my identity, and how much I've evolved in my in my 20s, the one thing that sticks out is resilience. I think, you know, growing up, I was told, I had to work twice as hard to be taken seriously, I had to speak up in a room because you know, I don't have blonde hair. And I think a lot of this parental advice I got was obviously a result of systemic oppression that surrounded me and that my parents saw and what they had to fight for. But I think there is something inherently problematic about having to be so resilient. What are your thoughts on being told, we just have to keep going, we just have to push through, because it's kind of exhausting for me to always be on and trying to prove to others that my opinion matters and that my story is worth telling.

SAHAJ Yeah, it is definitely problematic. It's so many of us, like you said, we're taught these narratives, we're told these narratives because our parents or our grandparents or our ancestors were lived out these narratives, because like you said, of systemic oppression, structural systems that are in place that require resiliency amongst certain populations and marginalized folks. Pushing through for so many of us, there's this narrative that pushing through actually makes us strong, actually makes us more productive actually makes us more likeable, capable, able all of these things. And that's, again, going back to the systemic oppression and systems that are in place that feed those narratives. But we have to reframe that and understand that pushing through also takes a toll on our self concept on our self worth on our mental health. We're not meant as humans to constantly have to prove ourselves, you know. That's why this whole conversation, there's this aching for a sense of belonging, because when you find a sense of belonging, when you find a community that kind of looks like you feels like you, people who relate to you, you start to feel this inner peace, this calmness, you allow yourself to be able to become still to slow down because you no longer feel the sense of urgency of needing to connect with other people find other people who can relate to your experiences. So this idea of pushing through of powering through, it erodes our own sense of self, you know, we start to create our self concept around this idea of doing, doing, doing, doing, doing rather than just existing, and being and living. And so that's why finding communities like you gives us permission to rest and build our own self worthiness as a human who just exists in many different spaces. Even if we don't feel like we fully exist in one.

[music fades in]

ALISHA Yeah, I find this so deeply relatable, because I think constantly since I finished undergrad, it has been sort of a rat race to make sure I always have a job, I'm always proving myself in my job, taking on new responsibilities, never taking a moment to just pause and putting more projects on myself. So that I feel like I have to be this multi hyphenate professional because I need to have multiple sources of income, because my parents need to feel like well, we're very proud of her daughter because she does X, Y, Z, and it's constant. And I think a little bit of that is also self imposed at this point. But it comes from this internalized place of like, I have to keep doing to prove myself. And so I guess my final question to you is, you know, one thing I love that you write about is, I think you might have written this on Twitter. I don't remember where you wrote it. But you wrote something along the lines of like, what if inexplicable pain and sorrow don't need to be loud to be believed? What does that even look like?

SAHAJ That's a very good question. I think we're all still trying to figure out what that looks like. In general, I think this looks like feeling like your truth matters and will be accepted without having to prove it in the context of the way I wrote the statement was in the context of resiliency and talking about these systems that are built and stacked against people of color BIPOC, marginalized communities. And so instead of something that I'm really sitting with, and something I like to tell people to sit with, and this is what I work through with my own clients is, instead of ''Wow, I'm so resilient,'' or ''Wow, that person is so resilient,'' we really have to think about people in the systems they live in. And it's really, why does that person constantly need to tap into resilience? Why do we feel like we constantly need to be strong? You know, softness, and slowing down and rest, these are all strengths, these are all courageous and natural human dates to live in. But so many of us are unable to reach those states because of the systems that we live in, that are stacked against us. And so when I think about not needing to be loud to be believed, it means just having those spaces where we can be heard, where we can be accepted, where we can be believed in whatever our experiences are, without having to prove them.

ALISHA It's interesting, you say, you know, we don't have to be loud to be believed. And I've often thought, did I choose the profession that I'm in because it is a profession where you have to use your voice, quite literally like this, or sometimes it's, you know, the power of the written word. But I feel like part of me was like, I think I always need to prove something through communication and like a very public kind of way. And sometimes I'm like, maybe this is partly why I chose to be a journalist, I don't know. But it's just interesting to think about.

SAHAJI'm the same way, right? I worked in media for seven years, and then moved to mental health. But then moving to mental health also meant starting a large social media platform where I use my voice every day. And I often reconcile with where that comes from. I don't know how to live in silence and in quiet. For me, it very much is advocating for those who aren't comfortable advocating for themselves and sharing those stories that deserve to be told that aren't getting enough attention.

[music fades in]

ALISHA It's encouraging to know that the Sahaj can speak up for those who don't have the power to speak up for their mental health. Similarly, in the world of archives, we need to investigate who has the power here and hold them accountable to using it. We can use the Gwillim archive as a starting point for deeper reflection on how to bring more diverse voices into our interpretation of the past. Who are we choosing to deem which media and histories are valuable and worth preserving? How can I decolonize my own understanding of my heritage, and the histories of my ancestors? Now, so much of how I've dissected this Gwillim archive has been informed by my work in journalism, it's allowed me to talk to other professionals in the South Asian diaspora, about their experiences as women of colour in Canadian media, they might never interact with the Gwillim project, but talking to them about how they think about disseminating and sharing untapped voices can go a long way. It can help librarians and academics start to think about how to make other research that's gathering dust more accessible. So of course, I had to chat with Arti Patel. She is the co-founder of Didihood. 'Didi' means 'sister' in Hindi. So Didihood is sisterhood, a collective of South Asian women in creative industries across Canada, spanning from the media to music, film, and visual arts. Arti is also a senior producer for entertainment and education at the CBC.

ALISHA But how do you think social media plays a role in I guess, our online identities? I think a lot of second gen kids like us can struggle—like, what does that really mean? What are the optics of that? I think personally, like, I tried to make my brownness more visible. I've been seen as not brown enough in a lot of circles. And I think a lot of times I'm trying to prove to society that actually no, I am Indian, and I am Brown. I've gotten older and, you know, not so embarrassed on parts of my identity, like I actually think I've grown a lot on that kind of front. I think I can kind of thank social media for that. What is your opinion, do you think, helping us or hindering us when it comes to how we want to be seen online?

ARTI I think it's a really interesting perspective, when you're talking about identity specifically, because I think, in my experience, a lot of the South Asian, this was very hidden. And what's interesting is that on social media, it was the same. So I think, for me, you know, growing up in a bit of a stricter household where parents, you know, didn't let me go to the club or drink or smoke or do any of these things. I would, you know, go clubbing and go out, but then not share that part of my life on social media. I think a big thing for me was drinking alcohol, which isn't like a religious thing for me right now. But at that time, growing up, it was something that was seen as taboo. And I remember, even, you know, being on Facebook back in the day, and my friends would upload these videos from university, partying, and I was like, “Hey, don't tag me, don't post me.” And a lot of that had to do with how I felt I was seen in the larger community, especially being part of a religious community. And having, you know, a Mandeer or temple community that I always felt like people were watching or judging. And it's kind of this notion of that, when you're a South Asian woman, you're always being watched. And social media really amplified that because it wasn't just people that I knew or people in my circle, so much of that was just open. So when I was thinking about this, you know, I was thinking about being in university when I got Facebook, and just like hiding everything from everybody, like literally blocking every single brown aunty that I knew or older cousin who wasn't cool in my eyes, or just blocking anyone and everyone, so I could really preserve that identity for me, because that's a lot of that struggle of figuring out who you are, and you know, what your brownness is and what you want to show the world and what you don't. But I think it's also blossomed into a really great thing now. I believe that we're part of a much larger South Asian community than we've ever been. So much of that community has always been really focused on, you know, the villages that your parents grew up in, or the religion that your parents followed or if for some people, caste, or whatever that specific was for our parents, that has been the community that you grew up with. But I think Didihood or even just South Asian communities, now it's much larger, and now we're connecting with people on a very different level, especially when we're thinking about things like identity and struggling with identity, trying to balance who you are in a newsroom or, you know, outside of dating or whatever it is. It's allowed I think that community to grow in a way that organically it may have not grown. So for me, it's interesting to see because I think for—I always hid a lot of my identity to begin with. Now I'm like, okay, this is who I am. And I don't know what a stereotypical gujrati person is anymore, because, you know, I have influences of all kinds of parts of my life now. But the social media aspect has allowed us to create a larger, more diverse community even within being South Asian.

ALISHA Outside of work, obviously, Didihood, I think it's an incredible network you and your co-founders have created. And I think for me personally, like what I've really liked about Didihood is like, it helps sort of break this stigma that like not all brown kids are doctors and lawyers and engineers, like they can be calligraphers and graphic designers and writers. And, you know, there's a lot of us out there who are doing that. And so it's nice to see that we all exist.

ARTI The biggest thing was it’s something that I never had, especially. I graduated 10 years ago now and the cofounders of Didihood, we all went to journalism school together in Toronto, which is a very diverse city. But then when we got into journalism, we realize the actuality of that was not reflected in our program, both for staff and for students. So for us, it was never something like let's create this now to help—none of that. Like it was an idea that we sort of sat on for years and years and years. And when we had additionally launched it, I think the biggest thing was, at that point, we were already working sort of in the industry, especially Nikki and I, we went to events, we went to conferences, we went to, you know, news events, where we saw the same people over and over again, but there was just no interaction. And it's funny, because when I talked to when I say, older South Asian women, so the generation you know, before me, the same feedback that I get about Didihood because they love it, but the thing that they told me the most is that when we were in this industry, it was all competition, you know, there could only be one of us in a newsroom, we were all fighting for each other's jobs, and fighting for content, and that doesn't exist anymore. And a lot of that has to do with social media. It's been able to kind of bridge that gap between, you know, helping each other, helping each other rise in all of these different creative industries and networking and getting internships and spots and job openings and just helping the community, because if this whole idea about community, what is community, it's about maintaining that community. So for us, the big question was, why aren't we all speaking to one another? And why is it so hard to break that barrier? We're not in competition. We're in newsrooms or studios now that have more than one South Asian person. Sometimes, not always. But why is this still so hard? So I think a lot of that was getting rid of that wall. And really going to the community and asking what they wanted. Before we launched Didihood, we actually spoke with I want to say about 20 people who were all South Asian, and we asked them, if we make something like this, what is it that you want from this community? And that's when we got good feedback. And that's when we had to really change a lot of our, even our own scope of what Didihood was, and I think that's important community building, because when you're building a community, you need to know what the community wants. I can just sit here and say, yeah, networking is great. And you know, all these didis have jobs now. But that's not the goal, the goal is to figure out what it is the community wants. And that's what we did. And, you know, I've been to events where people are like crying because they've never had anything like this. And that's really nice. That, to me, is the most fulfilling thing. Because, you know, I always joke, like the most I see South Asians in the same room is like a wedding.

ALISHA So let's end the conversation with a statistic. But, you know, obviously, looking up some StatsCan stuff and, you know, South Asians do account for about a quarter of Canada' people of colour population. So that's like 5.6% of Canada's population. That's a significant number. So we're everywhere, but exactly—like when you go to networking events, or you are, you know, in a newsroom, you know, in the lab. We changed the generation above us, they were one woman of color in the newsroom to get that story, to get that position. So obviously, this like sort of growing sense of solidarity has been so nice even for me because I'm a few years younger than you and I definitely feel the effects of it myself. So I guess sort of looking ahead, how can journalists who, you know, want to help push that needle forward, make sure that we are, you know, our communities are being sort of—is the next step beyond having the conversations?

ARTI I think the biggest thing is seeing South Asians as members of every community. So I think for a lot of times when we're asking South Asians to speak on something, and maybe it's about, you know, Jagmeet Singh's race and how his religion is specific of elections or politics. Like I think we need to just broaden this idea. And I speak about this because I worked in lifestyle most of my career, where it is very, very white. And when we're even talking about things like getting experts or covering a story, we don't even think about South Asians as experts. And that, to me, is the biggest thing. Because South Asians, yes, they're everywhere. They are parenting experts. Yes, we know that there's South Asian doctors and lawyers out there. But you know, there's South Asians who work in fitness or South Asians who are influencers or South Asians who work in tech, there's South Asians everywhere. So we need to just broaden this idea of when we're talking to people, why are we speaking with them specifically, and not make it just because that they're South Asian, it's because they also have expertise in their industries. I think the other big thing is talking to the community. This example I love and I always think about is this example when I talk about bringing South Asian representation. There was a few years ago where there were a lot of drownings happening in Brampton. And most people know that Brampton has a very high South Asian population. And I remember going to this conference where it was a conference about BIPOC journalists and media organizations. A lot of like old ethnic newspapers that existed years ago. And this story came up and we were talking about how most mainstream, most large organizations covered this, like, what's happening in Brampton, like, it's not safe. When like the one South Asian reporter who was there that day is like, because a lot of South Asians can't swim. And she brought that up, saying that the children who had drowned or the people who had drowned they, she had figured out that a lot of them weren't swimmers, and how a lot of them weren't exposed to swimming classes at whatever age. And again, not saying that not all South Asians can swim because of course, South Asians can swim. But it was like a key point that she figured out because she talked to the community and that's when your news, you know, really adjusts to how that story is reflected. So sometimes—like I always find when we're talking to South Asians, it's always something very cultural, like Eid is coming up or this is coming up and we need to talk to South Asians and see what they're celebrating this year. And that's fine. Like I think having that normalized like we normalize every holiday is fine. But what are some other issues that in this community, that are not being talked about because maybe it's about education, maybe there's something there about, like even in lifestyle journalism. I remember for years, you know, wedding season is huge in the lifestyle industry space, but there's very little coverage of like South Asian wedding industries. And to me, I don't know the stats, but that to me is the most expensive and biggest wedding industry. Why don't we think about this when we're doing like roundups of gowns or dresses or venues? Like we're not thought to think to be more inclusive, but it's not just South Asian, it's every other sort of culture out there. So you have to talk to the community. Because whenever you think, you know, whatever the journalist thinks that community is dealing with right now is probably different than what it is when we actually talk to them. And that's important. You need to know, the population is there, we need to know what the issues are in this population. And it goes beyond journalism. Like I think that's really the business side to all of this because so much of the wedding industry can be a whole 'nother podcast, but that like so much of that has been like commercialized and Westernized that, yes, you can't find a card. And like Indigo, go ahead and make all your money because you probably will make money selling things like that.

[music fades in]

ALISHA What I love about this example of a wedding card, is that it's something that can be so easily overlooked. But as another reminder, that representation needs to trickle down to the small decisions we make in our day to day lives. And this extends beyond the retail industry. I see it often within my own industry, that the survival of being a Brown journalist depends on your ability to be resilient. Sometimes that comes out by being the only brown person in the room. Other times it comes out when the majority of stories were pitched, asked us to speak from a place of struggle. We're never afforded the opportunity to just be Brown and be a journalist. The craft of journalism and the study of history often go hand in hand. It kind of goes without saying. But as I've been making this podcast, I've encountered so many new ways South Asian history is being documented for the future. Scroll Global, a news outlet for Indians living abroad, reported on a delightful project from the South Asian American Digital Archive. The organization collected lockdown letters from Indians across the country at the height of the pandemic. The letters were addressed to their future selves. The plan was to send these letters back to them on their doorsteps a year from now, as part of what they call Letters From Six. Referring to the six feet distance, we kept it to prevent spreading COVID. Media folks, archivists and museum professionals came together to document and share the lived experiences of the South Asian diaspora during the pandemic. Honestly, I wish I could read some of those letters. But the fact is, this letter project will help paint a portrait of what life in the pandemic was like for some South Asians across the country. Investigating the Gwillim archive at McGill University has given me a lot of hope. The vastness of this archive has never really been examined through a South Asian lens, until now. Most of the researchers and librarians I spoke to told me how much the Gwillim project impacted their understanding of colonialism and the very western approach that this body of work was built on. I've definitely gained a new appreciation for the nuance and complexity it takes to expand our conversations around the different communities within the South Asian diaspora. And I hope through listening, you have to. We can't compress our histories into reductive packages. Besides, why would we want to? There are so many untold stories and lost voices that are waiting to be heard.

ALISHA Thanks for listening to Lost Voices: An Untold Story of the South Asian Diaspora. A podcast by McGill University, hosted and written by me, Alisha, produced in collaboration with editaudio. Special thanks to Ana, Richard, Steph, Lauren, Toolika, Sophie, Kanika, and others.


பகுதி 4: உங்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் முக்கியம் உங்களின் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் முக்கியம் அலிஷா க்வில்லிம் காப்பகத்தின் ஊடாக தான் மேற்கொள்ளும் பயணத்தை பிரதிபலித்து, ஒரு சமயத்தில் மறந்துபோன இந்தியாவின் வாழ்க்கை பற்றிய கலைப்படைப்பு மற்றும் கடிதங்களின் சேகரிப்புக்கு புதிய அர்த்தத்தை வழங்க உதவுவதற்காக ஒரு பத்திரிகையாளராக தனது அனுபவங்களை எடுத்துரைக்கிறார். புதிய குரல்கள் கதைகளைத்தான் சொல்கின்றனவா என்பதை உறுதிப்படுத்துவதில் செய்தி நிறுவனங்களின் பொறுப்பு எங்கே இருக்கிறது? அலிஷாவுடன் தீதிஹுட்டின் இணை நிறுவனரும் CBC -இன் மூத்த தயாரிப்பாளருமான ஆர்த்தி படேல் இணைந்துள்ளார். சகஜ் கோஹ்லி நெகிழ்திறன் பற்றி விவாதிப்பதற்கு மீண்டும் வந்திருக்கிறார். நம் கதைகள் நம்பப்படுவதற்கு நமது குரல்கள் உரக்க ஒலிக்க வேண்டுமா? பல ஓரங்கட்டப்பட்ட மக்களைப் பொறுத்தவரையில், மீள்திறன் கொண்டவர் என்று முத்திரை குத்தப்படுவது வெற்றியின் அடையாளமாக இருக்காது. சஹாஜ் மற்றும் அலிஷா நம்மை நாமே நிரூபிக்காமல் நம்பக்கூடிய இடங்களைக் கண்டுபிடிப்பதில் உள்ள சவால்களைப் பற்றி பேசுகிறார்கள். தமிழாக்க உரை: [தீம் மியூசிக் இசைக்கப்படுகிறது] அலிஷா நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது மறந்துபோன குரல்கள்: கனடாவில் ஆவணக்காப்பகங்கள் மற்றும் தெற்காசிய அனுபவத்தை விளக்கும் ஓர் பாட்காஸ்ட். என் பெயர் அலிஷா! நான் டொராண்டோவில் பத்திரிக்கையாளராகவும் எடிட்டராகவும் பணி செய்கிறேன். எங்களின் தொடரை நீங்கள் தொடர்ந்து கேட்டு வந்தீர்கள் என்றால், நீங்கள் நிறைவுப்பகுதிக்கு வந்துவிட்டீர்கள் என்பதை சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்! ஆம், எங்களின் குட்டி குட்டி தொடர்களின் இறுதிக்கு வந்துவிட்டீர்கள். எங்களின் முந்தைய தொடரில், வாய்மொழி வரலாறு மற்றும் நூலகர்கள் மற்றும் காப்பக உலகில் உள்ளவர்கள் எப்படி வரவிருக்கும் தலைமுறைகளுக்கு பழுப்பு நிறத்தவர்களின் குரல்களைப் பாதுகாக்க புதுமையான வழிகளைக் கண்டுபிடித்துள்ளனர் என்பதைப் பற்றி பேசினோம். திரைப்படக் காப்பகத்தின் ஊடாக பணிபுரிவது பொதுவாக வரலாறு மற்றும் கதைசொல்லல் உடனான எனது உறவை மீண்டும் பரிசீலனை செய்ய வைத்தது. நவீன மற்றும் அழுத்தமான கதைசொல்லல் இன்று பத்திரிகையாளர்களுக்கு எப்படி இருக்கும்? நவீன மற்றும் கவனத்தை ஈர்க்கும் கதைசொல்லல் பற்றி பத்திரிக்கையாளர்கள் எப்படி உணருவார்கள்? டிஜிட்டல் காப்பகங்கள் நினைவகத்தை எப்படி வடிவமைக்கின்றன? வரலாற்றுடன் நாம் ஈடுபடும் விதத்தை அது எப்படி மாற்றுகிறது? ஒரு பத்திரிகையாளராக எனது தத்துவம் மிகவும் நேரடியானது: குரல் கொடுக்க முடியாதவர்களுக்கு குரல் கொடுக்கும் திறன் எங்களிடம் உள்ளது, அதனால் மக்கள் தங்களின் குரல்கள் கேட்கப்படுவதாகவும், தாங்கள் தனித்திருக்கவில்லை என்பதாகவும் உணருகிறார்கள். என்னிடம் யாராவது அலிஷா, உங்கள் வல்லமை என்ன என்று கேட்டால்? பத்திரிக்கையாளராக இருப்பதுதான் எனது வல்லமை என்று என் மனசாட்சிக்கு நேர்மையாக கூறுவேன். ஊடகத் துறையில் பணியாற்றுவதன் மூலம், சங்கடமான உண்மைகளைப் பற்றி சிந்திப்பது, உலகெங்கிலும் உள்ள வாசகர்களைச் சென்றடைய புதிய கதைசொல்லல் தளங்களைப் பரிசோதிப்பது போன்ற சவால்கள் எனக்கு உள்ளது. டிசம்பர் 2021 -இல், கனேடிய பத்திரிகையாளர் சங்கம் இனம் மற்றும் ஊடகம் பற்றிய தனது முதல் கணக்கெடுப்பை நடத்தியது. கனடா முழுவதும் உள்ள 209 செய்தி அறைகள் மக்கள்தொகை தரவுகளை சமர்ப்பித்துள்ளன. அதில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், இனவெறி கொண்ட பத்திரிகையாளர்கள் பகுதி நேர மற்றும் இன்டர்ன்ஷிப் பதவிகளில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தி இருக்கின்றனர். நெகிழ்திறனை பற்றி பேசாமல் இனம் பற்றி உங்களால் பேச முடியாது என்று நினைக்கிறேன். நெகிழ்திறன் என்றால் வலிமை என்று நினைப்பது எளிதான விஷயம். ஆனால் பல ஓரங்கட்டப்பட்ட மக்கள் நெகிழ்திறன் கொண்டவர்கள் என்று முத்திரை குத்தப்படுவது வேறு தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. நெகிழ்திறன் மீது கவனம் செலுத்துவது, மக்கள் நெகிழ்தன்மை கொண்டவர்களாக இருப்பது குறித்து பாராட்டுவது, அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை மூடி மறைத்து, உண்மையான தீர்வுகளைத் தேடுவதைத் தவிர்ப்பதை மற்றவர்கள் எளிதாக்குவது என பல தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்த பாட்காஸ்ட் முழுவதும் நாம் விவாதித்தபடி, பொதுவாக நிறமுள்ள பெண்கள் மற்றும் BIPOC பத்திரிகையாளர்கள், பழுப்பு நிறமாக இருப்பதைப் பற்றி பேசுவதைத் தவிர்க்கக்கூடாது. ஆனால், நெகிழ்வு என்ற வார்த்தை இல்லாமல் இதை எப்படி செய்ய முடியும்? இதுதான் நமது தலைக்கு மேல் ஒரு இருண்ட வார்த்தை மேகத்தை உருவாக்குகிறது. சஹாஜ் கோஹ்லி நான் சொல்ல வருவதை கடமையாக வெளிப்படுத்துகிறார், முதல் தொடர் முதலே நீங்கள் இவரை நினைவில் வைத்திருக்கலாம். இவர் பயிற்சியில் இருக்கும் ஒரு மனநல சிகிச்சையாளர் மற்றும் பிரவுன் கேர்ள் தெரபியின் நிறுவனர், இதனை நீங்கள் இன்ஸ்டாகிராமில் காணலாம். புலம்பெயர்ந்தவர்களின் குழந்தைகளுக்கான முதல் மற்றும் மிகப்பெரிய மனநல சமூகமாக இது திகழுகிறது. [இசை மெல்ல மெல்ல மங்குகிறது] அலிஷா துக்கத்தைச் சுற்றி சில பணிகளையும், துக்கத்தைச் சுற்றி சில எழுத்து வடிவிலான படைப்புகளையும் மேற்கொண்டதாக நீங்கள் குறிப்பிட்டுள்ளீர்கள். வரலாற்றையும் தலைமுறைக் கதைகளையும் நீங்கள் அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒத்திவைக்கவில்லை என்றால், அவை வெறும் வாய்மொழி வரலாறாகவும், அணுக முடியாத தலைமுறைக் கதைகளாகவும் மாறிவிடலாம். தனிப்பட்ட முறையில், எனக்கு ஒரு விதமான வெறுமையும் சோக உணர்வும் அதிகமாக இருக்கிறது, ஏனென்றால் என் அப்பாவின் குடும்பத்துடன் என்னால் ஒருபோதும் உறவை வளர்த்துக்கொள்ள முடியவில்லை, ஏனென்றால் அவர்கள் இந்தியாவில் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் எப்போதும் அங்கேதான் இருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்களுடனான எனது உறவு மிகவும் மேலோட்டமானதாகவே இருக்கிறது. சமூக ஊடகங்களிலும், வாட்ஸ்அப் வகையிலும் சில விடுமுறை நாட்களில் அவ்வப்போது வரும் உரைகளின் தொடர்ச்சியை மட்டுமே நான் பார்க்கிறேன், ஆனால் பெரிய அளவில் உறவில் துண்டிப்பு இருக்கிறது. இது என்னை மிகவும் சோகமாக உணர வைக்கிறது, ஏனென்றால் எனது குடும்ப அங்கத்தினர் உண்மையில் நான் யார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் தூரம் காரணமாக, அவர்களுடன் அர்த்தமுள்ள உறவை என்னால் வளர்த்துக் கொள்ள முடியவில்லை. நான் சிக்கிக்கொண்டது போல் உணர்கிறேன், உண்மையில் அதை எப்படி செய்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை? மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். ஒருவேளை அது தவறாக இருக்கலாம். ஆனால் இது நிச்சயமாக என்னை தொந்தரவு செய்யும் ஒரு விஷயமாக இருக்கிறது. சஹாஜ் இது மிகவும் பொதுவாக இருக்கின்ற ஒரு உணர்வு. நான் அதை சோதித்துப்பார்க்க விரும்புகிறேன், அது கஷ்டம் என எனக்குத் தெரியும். ஆனால் இது நம்பமுடியாத அளவிற்கு பொதுவாக இருக்கின்ற ஒரு விஷயம், குறிப்பாக மேற்கு நாடுகளில் வாழும் புலம்பெயர்ந்தோரின் பிள்ளைகளின் மத்தியில் இத்தகைய உணர்வு இருக்கிறது. நான் முழு மனதுடன் அத்தோடு என்னை தொடர்புபடுத்தி பார்க்கிறேன். என் குடும்பத்தில் இரு தரப்பிலும் நான்தான் இளையவன். என் குடும்பத்தில் ஒரு பக்கத்தில் நான்தான் இளையவன், என் குடும்பத்தின் இன்னொரு பக்கம் இருக்கும் நெருக்கமான இளைய உறவினருக்கு நான்தான் இளையவன். இருபக்கமும் எனது பெற்றோர்தான் மூத்தவர்கள் என்பதால், அவர்கள்தான் மூத்த உடன்பிறப்புகள், எனது தாத்தா பாட்டி அனைவரும் இறந்துவிட்டனர். எனது கடைசி தாத்தா சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டார். அன்றிலிருந்து நான் என் சொந்த துக்கத்தை சமாளித்து வருகிறேன், ஏனென்றால் எவ்வளவு, எத்தனை வாய்வழி கதைகள் மற்றும் பதிலளிக்கப்படாத கேள்விகள் இப்போது என்னிடமிருந்து என்றென்றும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டன என்பதை நான் உணர்ந்தேன், ஏனென்றால் என் பரம்பரையில் உள்ள அந்த நபர்களிடம் இனி என்னால் எந்தக் கேள்விகளையும் கேட்க முடியாது. பட்டதாரி பள்ளியில் துயரத்திற்கான எனது ஆலோசனை வகுப்பில் இதைப் பற்றி ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். எனவே இந்த உரிமையில்லாத அல்லது சலுகையில்லாத துயரம் இருக்கிறது. எனவே இந்த உரிமையில்லாத துக்கம் உண்மையில் ஒரு மறைக்கப்பட்ட துக்கம் மட்டுமே. இந்த துக்கம் தான் சமூகத்திலோ அல்லது பொது வெளியிலோ உண்மையில் புரிந்துகொள்ளப்படாமலோ, பேசப்படாமலோ, விவாதிக்கப்படாமலோ அல்லது வெளிப்படையாகக் காணப்படாமலோ இருக்கிறது. புலம்பெயர்ந்தவர்களின் பிள்ளைகள் பலர் இந்த மாதிரியான உரிமையற்ற துயரத்தை அனுபவித்து வருகிறார்கள். நீங்கள் மிதப்பதைப் போலவும், உங்கள் சொந்த வரலாற்றுடன் இணைக்கப்படாதவர்களாகவும் இருப்பது மிகவும் உண்மையான விஷயம். இதற்குக் காரணம், ஒருவேளை பெற்றோர்கள், தாத்தா பாட்டி, உங்களின் உறவினர்களின் அணுகல், மொழித் தடைகள் காரணமாக இருக்கலாம். என் அப்பா உறவில், என் அப்பாவின் அம்மா உயிருடன் இருந்தபோதும் கூட, மொழித் தடை இருந்ததால், என்னால் அவருடன் சரியாக உரையாட முடியவில்லை. உள்ளுக்குள் எனக்கு அவமானமாக இருக்கிறது. ஆகவே, என் அகம் சார்ந்த அவமானம் என்னிடமிருந்து பிரித்த விஷயங்கள் தந்த இந்த வருத்தத்துடன் இப்போது நான் சரிசெய்து கொள்கிறேன். நான் 30 வயதின் ஆரம்பத்தில் இருக்கிறேன். ஆனால் எனது விடலைப் பருவம் மற்றும் இளமைப் பருவத்தின் பெரும்பகுதியில், நான் எனது கலாச்சாரத்தை புறக்கணித்தேன், எனது பூர்வீகத்தை நான் புறக்கணித்தேன், எனது குடும்ப உறவை நான் அணுகவில்லை, எனது குடும்பத்திலேயே மேற்கில் பிறந்த முதல் நபர் நான்தான். நான் யார் என்பதற்கு இந்த வெவ்வேறு காரணிகள் மற்றும் தாக்கங்கள் அனைத்தையும் நான் கடந்து வந்தேன். இப்போது எனக்கு வயதாகிவிட்டது, திருமணமாகிவிட்டது, எதிர்காலத்தில் ஒரு குடும்பத்தைத் தொடங்கப் போகிறேன், என்னுடைய உள்முகமான அவமானம் என்னிடமிருந்து எவ்வளவு எடுத்தது மற்றும் அது எப்படி இருந்தது என்பதை நான் சரிகட்டுகிறேன். எனவே, இந்த உறுதியான ஆதாரங்களின் பற்றாக்குறை, மீண்டும், காலனித்துவம் காரணமாக, அழிக்கப்பட்டதன் காரணமாக, விஷயங்களை எழுத வேண்டாம் என்றும், வாய்வழி கதைசொல்லல், கதைசொல்லல் மூலம் மட்டுமே விஷயங்களை கூறப்பட வேண்டும் என்று நம்மில் பலர் கற்பிக்கப்பட்டுள்ளதால், நிறைய விஷயங்கள் காணப்படவில்லை. நீங்கள் சொன்னது போல், நம்மில் பலர் காணாமல் போன துண்டுகளை கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கிறோம். யாரேனும் எப்போதாவது ஒரு புதிரைச் செய்துவிட்டு, அதில் மூன்று முதல் ஐந்து துண்டுகளை நீங்கள் தொலைத்துவிட்டீர்கள் என்றால், அது மிகவும் ஏமாற்றமளிக்கும் விஷயமாகிவிடும், இதை எப்போது முடிக்க முடியும்? உண்மையில் இதை நான் எப்படி முடிக்கப்போகிறேன் என்பது மிகவும் குழப்பமான உணர்வாக இருக்கும். அலிஷா எனது அடையாளத்தையும், எனது 20களில் நான் எந்தளவுக்கு பரிணாம வளர்ச்சியடைந்துள்ளேன் என்பதையும் நான் நினைக்கும் போது, தனித்து நிற்கும் ஒன்று நெகிழ்திறன்தான். நான் வளரும்போது, தீவிரமாக எடுத்துக் கொள்ள இரண்டு மடங்கு கடினமாக உழைக்க வேண்டியிருக்கும் என்று என்னிடம் சொல்லப்பட்டது என்று நினைக்கிறேன். எனக்கு பொன்னிற முடி இல்லாததால் ஒரு அறைக்குள் நான் பேச வேண்டியிருந்தது. எனக்குக் கிடைத்த இந்த பெற்றோரின் அறிவுரைகளில் பலவும் என்னைச் சூழ்ந்திருந்த முறையான அடக்குமுறையின் விளைவாகவும், என் பெற்றோர்கள் பார்த்ததையும் அவர்கள் போராடிய விஷயங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டதுதான் என நான் நினைக்கிறேன். ஆனால், இவ்வளவு நெகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதில் ஏதோ ஒரு பிரச்சனை இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். சொல்லப்பட்ட இந்த விஷயங்களை பற்றிய உங்கள் எண்ணங்கள் என்ன, நாம் அதை பின்பற்றி செல்ல வேண்டுமா அல்லது அவற்றை நாம் கடந்து செல்ல வேண்டுமா என்பதுதான், ஏனென்றால் எனது கருத்து முக்கியமானது மற்றும் எனது கதை சொல்லத் தகுந்தது என்பதை மற்றவர்களுக்கு நிரூபிக்க முயற்சிப்பது எனக்கு எப்போதும் ஒருவிதமான சோர்வைத் தருகிறது. சஹாஜ் ஆம், இது நிச்சயம் பிரச்சனைக்குரிய விஷயம்தான். நாங்கள் சொன்னது போல் நம்மில் பலருக்கு இத்தகைய கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன, நமக்கு ஏன் இத்தகைய கதைகள் சொல்லப்படுகிறது என்றால், நமது பெற்றோர் அல்லது நமது தாத்தா பாட்டி அல்லது நமது முன்னோர்கள் இந்த கதைகளை அனுபவித்திருக்கிறார்கள், நீங்கள் சொன்னது போல், இதற்கு காரணம் என்னவென்றால் குறிப்பிட்ட மக்கள் மீது நடத்தப்படும் அமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறை, நெகிழ்திறன் தேவைப்படுகிற கட்டமைப்பு அமைப்புகள் மற்றும் ஓரங்கட்டப்பட்ட மக்கள். இவற்றை கடந்து வருவது நம்மில் பலரை வலிமையாக்குகிறது, உண்மையில் நம்மை அதிக உற்பத்தித் திறன் கொண்டதாக ஆக்குகிறது, உண்மையில் நம்மை மிகவும் விரும்பக்கூடியவர்களாகவும், திறமையானவர்களாகவும், இவை அனைத்தையும் செய்யக்கூடியவர்களாகவும் ஆக்குகிறது. மீண்டும், இந்த அமைப்பு ரீதியான ஒடுக்குமுறையும் அமைப்புகளும் நடைமுறையில்தான் இருக்கின்றன. இதனைத் தகர்ப்பது நமது மன ஆரோக்கியத்தின் மீதான நமது சுய மதிப்பின் மீதான நமது சுய கருத்தையும் பாதிக்கிறது என்கிற விஷயத்தை மாற்றியமைத்து, அவற்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தொடர்ந்து நம்மை நாம் நிரூபிக்க வேண்டிய மனிதர்கள் அல்ல. அதனால்தான் இந்த முழு உரையாடலும், சொந்தம் என்ற உணர்வுக்காக வலிக்கிறது, ஏனென்றால் நீங்கள் சொந்தம் என்ற உணர்வைக் கண்டால், உங்களைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் ஒரு சமூகத்தை அல்லது உங்களுடன் தொடர்புபடுத்தி பார்க்கும் மக்களை நீங்கள் கண்டால், உங்கள் மனதில் ஒரு அமைதியை உணர ஆரம்பித்துவிடுவீர்கள். இந்த அமைதிதான் உங்களை நிதானப்படுத்துகிறது, ஏனென்றால், மற்றவர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய அவசர உணர்வை நீங்கள் இனி அனுபவிக்க மாட்டீர்கள், உங்கள் அனுபவங்களுடன் தொடர்புபடுத்தக்கூடிய பிறரைக் கண்டுபிடிக்க அவசரப்படமாட்டீர்கள். எனவே அதிகாரம் பெற்று இதனைத் தகர்க்கும் இந்த யோசனை நமது சுய உணர்வை அழிக்கிறது, இருப்பது மற்றும் வாழ்வது என்பதை விட செய்யணும், செய்யணும், செய்யணும் என்ற இந்த யோசனையைச் சுற்றியே நம் சுய கருத்தை உருவாக்கத் தொடங்குகிறோம். எனவே அதிகாரம் பெற்று இதனைத் தகர்க்கும் இந்த யோசனை நமது சுய உணர்வை அழிக்கிறது, இருப்பது மற்றும் வாழ்வது என்பதை விட செய்யணும், செய்யணும், செய்யணும் என்ற இந்த யோசனையைச் சுற்றியே நம் சுய கருத்தை உருவாக்கத் தொடங்குகிறோம். அதனால்தான் உங்களைப் போன்ற சமூகங்களைக் கண்டுபிடிப்பது, பல்வேறு இடங்களில் இருக்கும் ஒரு மனிதனாக ஓய்வெடுக்கவும், நமது சொந்த தகுதியை உருவாக்கவும் நமக்கு அனுமதி அளிக்கிறது. நாம் முழுமையாக இருப்பது போல் உணராவிட்டாலும் கூட. [இசை மெல்ல மெல்ல ஓங்கி இசைக்கிறது] அலிஷா ஆமாம், எனக்கு இது மிகவும் தொடர்புடையதாகத் தெரிகிறது, ஏனென்றால் நான் இளங்கலை முடித்ததிலிருந்து தொடர்ந்து நினைக்கிறேன், எனக்கு எப்போதும் வேலை இருப்பதை உறுதிசெய்வது ஒரு வகையான எலிப் பந்தயமாக இருக்கிறது, நான் எப்போதும் என் வேலையில் என்னை நிரூபித்துக்கொண்டிருக்கிறேன், புதிய பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்கிறேன், சற்று இடைநிறுத்த சிறிது நேரம் கூட ஒதுக்காமல், பல செயல்திட்டங்களை எடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். ஏனென்றால் எனக்கு பல வருமான ஆதாரங்கள் தேவை, ஏனென்றால் என் பெற்றோர் என்னைப் பற்றி நல்லதாக உணர வேண்டும், என் மகள் X, Y, Z, செய்கிறாள் என்று அவர்கள் சொல்ல வேண்டும், அது நிலையானதாக இருக்க வேண்டும். இப்போது நினைத்துப் பார்க்கும்போது அதுவும் சுயமாக திணிக்கப்பட்டதாகவே நான் நினைக்கிறேன். ஆனால், என்னை நிரூபித்துக் கொள்ள நான் தொடர்ந்து வேலை செய்ய வேண்டும் என்ற உள்ளுணர்வில் இருந்துதான் இது வருகிறது. எப்படி இருக்கும்? என்பதுபோல் சில வரிகள் எழுதியிருந்தீர்கள். நான் உங்களிடம் கேட்கும் இறுதி கேள்வி இதுதான் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் எழுதிய ஒரு விஷயம் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும், அதை நீங்கள் ட்விட்டரில் எழுதினீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் எங்கு எழுதினீர்கள் என்று எனக்கு சரியாக நினைவில் இல்லை. விவரிக்க முடியாத வலி மற்றும் துக்கம் நம்பப்படுவதற்கு உரக்க ஒலிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றால் என்ன செய்வது? அவ்வாறிருந்தால் எப்படி இருக்கும்? என்பதுபோல் சில வரிகள் எழுதியிருந்தீர்கள். சஹாஜ் இது மிகவும் நல்ல கேள்வி. அது எப்படி இருக்கும் என்பதை நாம் அனைவரும் இன்னும் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கிறோம் என்று நினைக்கிறேன். பொதுவாக, உங்கள் உண்மை முக்கியமானதாக நான் நினைக்கிறேன், மேலும் நான் அந்த வாக்கியத்தை எழுதிய விதத்தின் பின்னணியில் இது நிரூபிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் என்றும் நினைக்கிறேன். நான் எழுதிய அந்த வாக்கியம் நெகிழ்திறனைப் பற்றியது, BIPOC நிற மக்கள், ஓரங்கட்டப்பட்ட சமூகங்களுக்கு எதிராக கட்டமைக்கப்பட்ட மற்றும் அடுக்கப்பட்ட இந்த அமைப்புகளைப் பற்றி பேசுகிறது. நான் ஏதோ ஒரு விஷயத்திலேயே மூழ்கி கிடக்காமல், மற்றவர்களையும் மூழ்கச் சொல்லாமல், இவ்வாறுதான் எனது வாடிக்கையாளர்களிடமும் பணிகளை மேற்கொள்கிறேன். "ஆஹா, நான் மிகவும் நெகிழ்திறனுடன் இருக்கிறேன்," அல்லது "ஆஹா, அந்த நபர் மிகவும் நெகிழ்திறனுடன் இருக்கிறார்," என்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் வாழும் அந்த அமைப்புகளில் உள்ளவர்களைப் பற்றி நாம் உண்மையில் சிந்திக்க வேண்டும். மேலும், அந்த நபர் ஏன் தொடர்ந்து நெகிழ்திறனை தட்ட வேண்டும்? நாம் ஏன் தொடர்ந்து வலுவாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்? உங்களுக்கு தெரியும், மென்மையாக இருப்பது, நிதானமாக இருப்பது மற்றும் ஓய்வு, இவை அனைத்தும் பலம், இவை அனைத்தும் மனிதர்கள் தைரியமாகவும் இயல்பாகவும் வாழ்வதற்கான விஷயங்கள். ஆனால், நாம் வாழும், நமக்கு எதிராக அடுக்கப்பட்ட அமைப்புகளால் நம்மில் பலரால் அந்த நிலைகளை அடைய முடியவில்லை. ஆகவே, நம்புவதற்கு குரல் சத்தமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நான் நினைக்கும் போது, அதை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமின்றி, நாம் கேட்கக்கூடிய, ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, நம் அனுபவங்கள் எதுவாக இருந்தாலும் அவற்றை நம்பக்கூடிய இடங்களைக் கொண்டிருப்பதுதான் அர்த்தம் என்று படுகிறது. அலிஷா இது சுவாரஷ்யமாக இருக்கிறது. நம்புவதற்கு நமது குரல் சத்தமாக ஒலிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று நீங்கள் கூறுகிறீர்கள். நான் இருக்கும் தொழிலை நான்தான் தேர்வு செய்தேனா என்று அடிக்கடி நினைத்து பார்த்திருக்கிறேன், ஏனென்றால் இந்தத் தொழிலில் உங்கள் குரலை நீங்கள் பயன்படுத்த வேண்டும், உண்மையில் இந்த மாதிரி அல்லது சில நேரங்களில் அது எழுதப்பட்ட வார்த்தையின் சக்தியாக இருக்கும். ஆனால் இதில் எனது பங்கு என்னவென்று நான் நினைக்கிறேன் என்றால், நான் எப்போதும் தொடர்பு மூலம் ஏதாவது ஒன்றை நிரூபிக்க வேண்டும், மேலும் அது மிகவும் பொதுப்படையான ஒரு வழியாக இருக்கிறது. சில சமயங்களில் நான் ஒரு பத்திரிக்கையாளராகத் தேர்ந்தெடுத்ததற்குக் காரணம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இதை பற்றி சிந்திப்பதற்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. சஹாஜ் நானும் அப்படித்தான், சரியா? நான் ஏழு வருடங்கள் ஊடகத்துறையில் பணிபுரிந்தேன், பின்னர் மனநலத் துறைக்கு மாறினேன். ஆனால் பின்னர் மனநலத் துறைக்கு மாறினாலும் நான் ஒரு பெரிய சமூக ஊடக தளத்தைத் தொடங்க வேண்டியதாயிருந்தது, அங்கு நான் தினமும் எனது குரலைப் பயன்படுத்துகிறேன். அது எங்கிருந்து வருகிறது என்பது குறித்து நான் அடிக்கடி சரிக்கட்டி கொள்கிறேன். அமைதியாகவும் பொறுமையாகவும் எனக்கு வாழத் தெரியவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, தங்களுக்கு ஆதரவாக வாதிடுவதற்கு வசதியாக இல்லாதவர்களுக்காக இது மிகவும் வாதிடுகிறது மற்றும் போதுமான கவனம் செலுத்தப்படாத சொல்லப்பட வேண்டிய கதைகளை இத்தளம் பகிர்கிறது. [இசை மெல்ல மெல்ல ஓங்கி இசைக்கிறது] அலிஷா பேசும் சக்தி இல்லாதவர்களின் மன ஆரோக்கியத்திற்காக சஹாஜ் பேச முடியும் என்பதை கேட்பதற்கே மிகவும் உற்சாகமாக இருக்கிறது. அதேபோல, காப்பக உலகில், இங்கு யாருக்கு அதிகாரம் உள்ளது என்பதை ஆராய்ந்து, அதைப் பயன்படுத்துவதற்கு அவர்களைப் பொறுப்பேற்கச் செய்ய வேண்டும். கடந்த காலத்தைப் பற்றிய நமது விளக்கத்தில் மேலும் பலதரப்பட்ட குரல்களை எவ்வாறு கொண்டு வருவது என்பது பற்றிய ஆழமான பிரதிபலிப்புக்கு க்வில்லிம் காப்பகத்தை தொடக்கப் புள்ளியாக நாம் பயன்படுத்தலாம். எந்த ஊடகங்கள் மற்றும் வரலாறுகள் மதிப்புமிக்கவை மற்றும் பாதுகாக்கத் தகுந்தவை என்று கருதுவதற்கு நாம் யாரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்? எனது பாரம்பரியம் மற்றும் எனது முன்னோர்களின் வரலாறுகள் பற்றிய எனது சொந்த புரிதலை நான் எவ்வாறு காலனித்துவ நீக்கம் செய்வது? இப்போது, இந்த க்வில்லிம் காப்பகத்தை நான் எவ்வாறு பிரித்தேன் என்பது பத்திரிக்கையில் எனது பணியின் மூலம் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது, இது தெற்காசிய புலம்பெயர்ந்த பிற நிபுணர்களுடன் கனடிய ஊடகங்களில் நிறமுள்ள பெண்களாக அவர்களின் அனுபவங்களைப் பற்றி பேச அனுமதித்தது, அவர்களுக்கும் க்வில்லிம் புராஜெக்ட்டுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை, ஆனால் பயன்படுத்தப்படாத குரல்களைப் பரப்புவது மற்றும் பகிர்வது பற்றி அவர்கள் எப்படி நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றி அவர்களிடம் பேசுவது நீண்ட கலந்துரையாடலாக செல்லலாம். இது தூசி படியும் மற்ற ஆராய்ச்சிகளை எவ்வாறு அணுகக்கூடியதாக மாற்றுவது என்பதைப் பற்றி நூலகர்களும் கல்வியாளர்களும் சிந்திக்கத் தொடங்குவதற்கு உதவும். எனவே நிச்சயமாக, நான் ஆர்த்தி படேலுடன் பேச வேண்டியிருந்தது. அவர் தீதிஹுட்டின் இணை நிறுவனர் ஆவார். 'தீதி' என்றால் ஹிந்தியில் 'சகோதரி' என்று பொருள். எனவே தீதிஹுட் என்பது சகோதரத்துவம் ஆகும், இது கனடா முழுவதிலும் உள்ள படைப்புத் தொழில்களில் தெற்காசியப் பெண்களின் சேகரிப்பு ஆகும், ஊடகங்கள் முதல் இசை, திரைப்படம் மற்றும் காட்சி கலைகள் வரை என பல விதமான சேகரிப்புகள் இவை. ஆர்த்தி CBC -இல் பொழுதுபோக்கு மற்றும் கல்விக்கான மூத்த தயாரிப்பாளராகவும் பணிபுரிகிறார். அலிஷா ஆனால் எங்கள் ஆன்லைன் அடையாளங்களில் சமூக ஊடகங்கள் எவ்வாறு பங்கு வகிக்கின்றன என்று நினைக்கிறீர்கள்? எங்களைப் போன்ற இரண்டாம் தலைமுறை பிள்ளைகள் நிறைய போராட முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன்-அப்படியென்றால் அதன் உண்மையான அர்த்தம் என்ன? அது கொடுக்கும் வெளிச்சம் என்ன? தனிப்பட்ட முறையில் நான் என் பழுப்பு நிறத்தை அதிகம் தெரிய வைக்க முயற்சிப்பதாக நினைக்கிறேன். நிறைய வட்டாரங்களில் பழுப்பு நிறத்தவர் அதிகமாக இல்லாதிருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இல்லை, நான் இந்தியன், நான் பழுப்பு நிறத்தவர் என்பதை சமூகத்திற்கு நிரூபிக்க முயற்சிப்பதாக நான் பலமுறை நினைக்கிறேன். இப்போது எனக்கு வயதாகிவிட்டது, என் அடையாளத்தின் சில பகுதிகள் குறித்து நான் வெட்கப்படவில்லை, உண்மையில் நான் அந்த வகையான முன்னணியில் நிறைய வளர்ந்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். அதற்காக சமூக ஊடகங்களுக்கு நன்றி சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன். உங்கள் கருத்து என்ன, ஆன்லைனில் நாம் எப்படி இருக்க விரும்புகிறோம் என்று வரும்போது, அது நமக்கு உதவியாக இருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்களா அல்லது நமக்குத் தடையாக இருக்கிறது என்று நினைக்கிறீர்களா? ஆர்த்தி இது மிகவும் சுவாரஸ்யமான கண்ணோட்டம் என்று நான் நினைக்கிறேன், அதுவும் குறிப்பாக அடையாளத்தைப் பற்றி பேசும்போது, ஏனென்றால் என் அனுபவத்தில் தெற்காசியர்கள் மத்தியில் இது மிகவும் மறைவாகவே இருந்தது என்று நினைக்கிறேன். மேலும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் என்னவென்றால், சமூக ஊடகங்களிலும், அது அப்படியே இருந்தது. என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் கொஞ்சம் கண்டிப்பான குடும்பத்தில் வளர்ந்தேன், அதில் பெற்றோர்கள், என்னை கிளப்புக்கு செல்லவோ, குடிக்கவோ, புகைபிடிக்கவோ அல்லது இவற்றில் எதனையும் செய்யவோ என்னை அனுமதிக்கவில்லை. நான் கிளப்பிற்கு செல்வேன், வெளியே செல்வேன், ஆனால் எனது வாழ்க்கையின் அந்த பகுதியை சமூக ஊடகங்களில் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டேன். மது அருந்துவதுதான் எனக்கு ஒரு பெரிய விஷயமாக இருந்தது, அது இப்போது எனக்கு மத ரீதியான விஷயமாக தெரியவில்லை. ஆனால் நான் வளரும் அந்த நேரத்தில், அது தடைசெய்யப்பட்ட ஒரு விஷயமாக பார்க்கப்பட்டது. எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது, அந்த நாட்களில் நான் ஃபேஸ்புக்கில் இருந்தபோது, எனது நண்பர்கள் பல்கலைக்கழகம், பார்ட்டியில் இருந்து இத்தகைய வீடியோக்களை பதிவேற்றுவார்கள், அப்போது நான், "ஹேய், என்னை டேக் செய்யாதே, என்னை போஸ்ட் செய்யாதே" என்று சொல்வேன். பெரிய சமூகத்திற்காக, குறிப்பாக மதச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக நான் அப்படி என்னை காட்டிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. மந்தீர் அல்லது கோயில் சமூகத்தை கொண்டிருப்பதன் மூலம், மக்கள் என்னை எப்போதும் கவனிப்பதாகவும், உற்று நோக்குவதாகவும் நான் உணர்ந்தேன். நீங்கள் தெற்காசியப் பெண்ணாக இருந்தால், நீங்கள் எப்போதும் கண்காணிக்கப்படுகிறீர்கள் என்ற ஒரு கருத்து இருந்தது. சமூக ஊடகங்கள் இன்னும் அதை பெரிதுபடுத்தி காண்பித்தன, ஏனென்றால் அதில் எனக்குத் தெரிந்தவர்கள் அல்லது என் வட்டாரத்தில் உள்ளவர்கள் மட்டுமல்ல, அதில் பல விஷயங்கள் வெளிப்படையாக இருந்தன. எனவே இதைப் பற்றி நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போது எனக்கு பேஸ்புக் கிடைத்ததைப் பற்றி யோசித்துப் பார்த்தேன். எல்லா விஷயங்களையும் எல்லோரிடமிருந்தும் மறைத்தேன், எனக்குத் தெரிந்த பழுப்பு நிறத்தவரான அத்தை அல்லது என் கண்களுக்கு குளிர்ச்சியாக இல்லாத வயதான உறவினர் அல்லது எல்லாரையும் பிளாக் செய்தேன். அப்போதுதான் அந்த அடையாளத்தை எனக்காக நான் காப்பாற்ற முடியும் என்று நினைத்தேன். ஏனென்றால், நீங்கள் யார், உங்கள் பழுப்பு நிறம் என்ன, உலகிற்கு நீங்கள் எதைக் காட்ட விரும்புகிறீர்கள், என்ன செய்யக்கூடாது என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதில் நிறையப் போராட்டம் இருக்கிறது. ஆனால் அது இப்போது ஒரு பெரிய விஷயமாக மலர்ந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். நாம் இதுவரை இருந்ததை விட மிகப் பெரிய தெற்காசிய சமூகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறோம் என்று நான் நம்புகிறேன். உங்கள் பெற்றோர் வளர்ந்த கிராமங்கள் அல்லது உங்கள் பெற்றோர் பின்பற்றும் மதம் அல்லது சிலருக்கு, ஜாதி அல்லது நமது பெற்றோருக்கு தான் வளர்ந்த சமூகம் எதுவாக இருந்தாலும், அந்த சமூகத்தின் பெரும்பகுதியின் மீது எப்போதுமே உண்மையில் கவனம் செலுத்துகிறோம். ஆனால் தீதிஹுட் அல்லது தெற்காசிய சமூகங்கள் கூட, இப்போது அது மிகவும் பெரியதாக உள்ளது, இப்போது நாம் மிகவும் வித்தியாசமான மட்டத்தில் உள்ளவர்களுடன் இணைந்திருக்கிறோம், குறிப்பாக அடையாளம் மற்றும் அடையாளத்துடன் போராடுவது போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி நாம் சிந்திக்கும்போது, செய்தி அறையில் அல்லது டேட்டிங்கிற்கு வெளியே நீங்கள் யார் என்பதை சமநிலைப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, இவ்வாறு எதுவாக இருந்தாலும் நாம் மிகவும் வித்தியாசமான மட்டத்தில் உள்ளவர்களுடன் இணைந்திருக்கிறோம். அந்த சமூகம் இயற்கையாக வளராத வகையில் வளர இது அனுமதிக்கிறது. எனவே என்னைப் பொறுத்தவரை, இதை பார்ப்பதற்கு சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது, நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்றால் - நான் எப்போதும் என் அடையாளத்தை நிறைய மறைத்துவிட்டேன். இப்போது எனக்கு இதுதான் நான் என தெரிகிறது. ஆனால் ஒரு ஸ்டீரியோடைப்பிக்கல் குஜராத்தி நபர் எப்படி இருப்பார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஏனென்றால், இப்போது என் வாழ்க்கையின் எல்லா வகையான பகுதிகளிலும் எனக்கு தாக்கங்கள் உள்ளன. ஆனால் சமூக ஊடக அம்சம் தெற்காசியராகர்கள் உடனும் பெரிய, பலதரப்பட்ட சமூகத்தை உருவாக்க அனுமதித்துள்ளது. அலிஷா வேலையைத் தாண்டி பார்த்தோமேயானால், தீதிஹுட், இது நீங்களும் உங்கள் இணை நிறுவனர்களும் உருவாக்கிய நம்பமுடியாத நெட்வொர்க் என்று நினைக்கிறேன். தனிப்பட்ட முறையில் தீதிஹூட் பற்றி எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான விஷயம் என்னவென்றால், அனைத்து பழுப்பு நிற பிள்ளைகளும் மருத்துவர்கள் மற்றும் வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் பொறியாளர்கள் என்ற பரப்புரையை பொய்யாக்கி, அவர்கள் கையெழுத்து எழுதுபவர்கள், கிராஃபிக் டிசைனர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களாகவும் இருக்கிறார்கள் என்று பறைசாற்றுகிறது. மேலும், நம்மில் பலர் அத்தகைய வேலையைச் செய்கிறோம். எனவே நாம் அனைவரும் இவ்வாறு இருப்பதைப் பார்ப்பதற்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. ஆர்த்தி நான் எப்போதும் அனுபவித்திடாத மிகப்பெரிய விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது. நான் 10 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பட்டம் பெற்றேன் மற்றும் தீதிஹுட்டின் இணை நிறுவனர்கள், நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக டொராண்டோவில் உள்ள பத்திரிகை பள்ளிக்குச் சென்றோம், அது மிகவும் வித்தியாசமான நகரமாகும். ஆனால் பிறகு நாங்கள் பத்திரிகை துறையில் இறங்கியதும், அதன் உண்மைத்தன்மை எங்கள் புராஜெக்ட்டில் பிரதிபலிக்கவில்லை, ஊழியர்களுக்கும் சரி மாணவர்களுக்கும் சரி. எனவே எங்களைப் பொறுத்தவரை, உதவுவதற்கு இப்போது இதை உருவாக்குவோம் என்று எதுவும் இல்லை. பல வருடங்களாக, வருடக்கணக்காக உட்கார்ந்து எடுத்த யோசனைதான் இது. நாங்கள் இதை கூடுதலாக அறிமுகப்படுத்தியபோது, அந்த நேரத்தில், மிகப்பெரிய விஷயம் என்னவென்றால், நாங்கள் ஏற்கனவே அந்த தொழில்துறையில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தோம், குறிப்பாக நிக்கியும் நானும், நாங்கள் பல நிகழ்ச்சிகளுக்கு சென்றோம், மாநாடுகளுக்குச் சென்றோம், செய்தி நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சென்றோம், அங்கே அதே மக்களை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்தோம், ஆனால் எங்களுக்குள் உரையாடல்கள் எதுவுமே இல்லை. அது வேடிக்கையாக இருந்தது, ஏனென்றால் எனக்கு முந்தைய தலைமுறையினர், வயதான தெற்காசியப் பெண்களிடம் நான் பேசும்போது, அவர்கள் தீதிஹூட் பற்றி அதே கருத்துக்களை வழங்கினர், ஏனென்றால் அது அவர்களுக்குப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அவர்கள் என்னிடம் அதிகம் சொன்ன விஷயம் என்னவென்றால், நாங்கள் இந்தத் துறையில் இருந்தபோது, எல்லாம் போட்டியாக இருந்தது, ஒரு செய்தி அறையில் எங்களில் ஒருவர் மட்டுமே இருக்க முடியும், நாங்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் வேலைக்காக போராடுவோம், செய்திக்காக போராடுவோம், அது இனி இல்லை. மேலும் அது பல சமூக ஊடகங்களுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. இந்த வித்தியாசமான படைப்புத் தொழில்கள் மற்றும் நெட்வொர்க்கிங் அனைத்திலும் உள்ள ஒருவருக்கொருவர் உதவுதல், இன்டர்ன்ஷிப் மற்றும் இடங்கள் மற்றும் வேலை வாய்ப்புகளைப் பெறுதல் மற்றும் சமூகத்திற்கு உதவுதல் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான இடைவெளியைக் குறைக்க இதனால் முடிந்தது, ஏனென்றால் இதன் முழு யோசனையும் சமூகத்தைப் பற்றியும், சமூகம் என்றால் என்ன என்பதை பற்றியும், அந்த சமூகத்தை எப்படி பராமரிப்பது என்பதை பற்றியுமாக இருக்கிறது. எனவே நமக்கு இருக்கும் ஒரு பெரிய கேள்வி என்னவென்றால், நாம் அனைவரும் ஏன் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்வதில்லை? அந்த தடையை உடைப்பது ஏன் மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது? நாம் இப்போது போட்டியில் இல்லை. ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட தெற்காசிய நபர்களைக் கொண்ட செய்தி அறைகள் அல்லது ஸ்டுடியோக்களில் நாம் இருக்கிறோம். அதுவும் சில நேரங்களில், எப்போதும் இல்லை. ஆனால் இப்போதும் ஏன் அது கடினமாக உள்ளது? அந்தத் தடையை உடைப்பதில் நிறைய விஷயங்கள் இருக்கிறது என்பதை நிறைய யோசித்து புரிந்து கொண்டேன். உண்மையில் சமூகத்திற்குச் சென்று அவர்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள். தீதிஹூட்டை தொடங்குவதற்கு முன், நாங்கள் உண்மையில் 20 தெற்காசிய நபர்களை சந்தித்து, இதை பற்றிச் சொல்லி, இதுபோன்ற ஒன்றை உருவாக்கினால், இந்த சமூகத்திலிருந்து உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்று கேட்டோம்? அப்போதுதான் எங்களுக்கு நல்ல கருத்து ஒன்று கிடைத்தது. அப்போதுதான், தீதிஹுட் என்பதன் சொந்த நோக்கத்தை கூட நாம் நிறைய மாற்ற வேண்டியிருந்தது, மேலும் இது முக்கியமான சமூக கட்டமைப்பு என்று நான் நினைக்கிறேன், ஏனென்றால் நீங்கள் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கும்போது, சமூகம் என்ன விரும்புகிறது என்பதை நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். நான் இங்கே சும்மா உட்கார்ந்து கொண்டு, ஆமாம், நெட்வொர்க்கிங் நன்றாக இருக்கிறது என்று சொல்ல முடியும். இந்த தீதிகள் அனைவருக்கும் இப்போது வேலைகள் உள்ளன. ஆனால் இதன் குறிக்கோள் அதுவல்ல, சமூகம் எதை விரும்புகிறது என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதே இதன் குறிக்கோள். அதைத்தான் நாங்கள் செய்தோம். நிகழ்வுகளுக்கு நான் சென்றிருக்கிறேன், அங்கு இருக்கும் மக்கள் ஒரே மாதிரியாக புலம்புவார்கள், ஏனென்றால் அவர்களுக்கு இதுபோன்ற எதுவும் இல்லை. அந்த விஷயத்தில் இது மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. அதுவே, எனக்கு மிகவும் நிறைவான விஷயம். ஏனென்றால், நான் எப்போதும் ஒன்றை பற்றி நகைச்சுவையாக பேசுவேன், தெற்காசியர்களை ஒரே அறையில் பார்ப்பது என்றால் அது திருமணமாகத்தான் இருக்கும் என்று. அலிஷா எனவே ஒரு புள்ளிவிவரத்துடன் உரையாடலை முடித்துக் கொள்ளலாம். ஆனால், நிச்சயமாக, சில StatsCan விஷயங்களைப் பார்க்கும்போது, தெற்காசிய மக்கள் கனடாவின் நிற மக்கள்தொகையில் கால் பகுதி வகிக்கின்றனர். இது கனடாவின் மக்கள் தொகையில் 5.6% ஆகும். இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கை. எனவே நாம் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறோம், ஆனால் சரியாக—நீங்கள் நெட்வொர்க்கிங் நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்லும்போது அல்லது நீங்கள் ஒரு செய்தி அறையில் அல்லது ஆய்வகத்தில் இருக்கும்போது பார்க்கலாம். நமக்கு மேலே உள்ள தலைமுறையை நாம் மாற்றினோம், அந்தக் கதையைப் பெற, அந்த பதவியைப் பெற அவர்கள் செய்தி அறையில் ஒரு பெண்மணியாக இருந்தனர். எனவே வெளிப்படையாக, இது போன்ற ஒற்றுமை உணர்வு எனக்கு மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது, ஏனென்றால் நான் உங்களை விட சில ஆண்டுகள் இளையவர், அதன் விளைவுகளை நானே நிச்சயமாக உணர்கிறேன். எனவே நாம் முன்னோக்கிப் பார்க்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன், அந்த ஊசியை முன்னோக்கித் தள்ள உதவ விரும்பும் பத்திரிகையாளர்கள் நாம் இருப்பதாய் உறுதி படுத்தி கொள்ள வேண்டுமென்று நான் நினைக்கிறேன், நமது சமூகங்கள் உரையாடல்களைத் தாண்டி அடுத்த ஏணிப்படியாக இருக்க முடியுமா? ஆர்த்தி தெற்காசியர்களை ஒவ்வொரு சமூகத்தின் உறுப்பினர்களாகப் பார்ப்பது மிகப்பெரிய விஷயம் என்று நான் நினைக்கிறேன். தெற்காசிய நாட்டவர்களிடம் எதையாவது பேசும்படி கேட்பதற்கு நான் பலமுறை யோசிக்கிறேன், அது ஜக்மீத் சிங்கின் இனம், அவரது மதம் எப்படி தேர்தல் அல்லது அரசியலில் குறிப்பிட்டதாக இருக்கிறது என்பதை பற்றியதாகக் கூட இருக்கலாம். நான் நினைப்பது போல் நாம் இந்த யோசனையை விரிவுபடுத்த வேண்டும். நான் ஏன் இதை பற்றி பேசுகிறேன் என்றால், எனது தொழில் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியில் நான் வாழ்க்கைமுறையில் பணியாற்றினேன், அதில் பெரும்பாலோர் வெள்ளையர்களாக இருந்தனர். நிபுணர்களை சேர்க்க வேண்டும் அல்லது ஒரு கதையை கவர் செய்ய வேண்டும் என்பது போன்ற விஷயங்களைப் பற்றி நாங்கள் பேசும்போது, தெற்காசியர்களை ஒரு நிபுணர்களாக நாங்கள் நினைக்கவில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, அது எனக்குப் பெரிய விஷயம். ஏனென்றால், தெற்காசியர்கள் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் குழந்தை வளர்ப்பு நிபுணர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆம், தெற்காசிய மருத்துவர்களும் வழக்கறிஞர்களும் அங்கே இருக்கிறார்கள் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் ஃபிட்னஸ் துறையிலும் தெற்காசியர்கள் வேலை செய்கிறார்கள், தெற்காசியர்கள் செல்வாக்கு செலுத்துபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள், தொழில்நுட்பத் துறையிலும் அவர்கள் பணிபுரிகிறார்கள், இப்படி எல்லா இடங்களிலும் தெற்காசியர்கள் இருக்கிறார்கள். எனவே நாம் மக்களுடன் பேசுகிறபோது இந்த எண்ணத்தை விரிவுபடுத்த வேண்டும். நாம் ஏன் அவர்களிடம் குறிப்பாகப் பேசுகிறோம், அவர்கள் தெற்காசியராக இருப்பதால் அல்ல, அவர்கள் தங்கள் தொழிலில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர்கள் என்பதால்தான். சமூகத்துடன் பேசுவது இன்னொரு பெரிய விஷயம் என்று நினைக்கிறேன். தெற்காசியப் பிரதிநிதித்துவத்தைக் கொண்டு வருவதைப் பற்றி நான் பேசும்போது நான் விரும்பும் இந்த உதாரணத்தை நான் எப்போதும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிராம்ப்டனில் நீரில் மூழ்கி நிறைய மரணங்கள் நிகழ்ந்தன. பிராம்ப்டனில் தெற்காசிய மக்கள்தொகை அதிகம் என்பது பெரும்பாலான மக்களுக்குத் தெரியும். BIPOC பத்திரிகையாளர்கள் மற்றும் ஊடக அமைப்புகளைப் பற்றிய மாநாட்டுக்கு சென்றது எனக்கு ஞாபகம் இருக்கிறது. பெரும்பாலானவை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த பழைய இன செய்தித்தாள்கள் போன்று இருந்தன. இந்த கதை வந்தது மற்றும் மிகவும் முக்கிய, மிகப் பெரிய நிறுவனங்கள் எப்படி இதை கவர் செய்தது என்பதைப் பற்றி நாங்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தோம், அதாவது பிராம்ப்டனில் என்ன நடக்கிறது, அது பாதுகாப்பான இடம் அல்ல என்பது பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அன்று அங்கிருந்த தெற்காசிய நிருபர் ஒருவர் நிறைய தெற்காசிய மக்களுக்கு நீச்சல் தெரியாது என்றார். நீரில் மூழ்கிய குழந்தைகள் அல்லது நீரில் மூழ்கியவர்கள் பலர் நீச்சல் வீரர்கள் இல்லை என்பதை அவர் கண்டுபிடித்துவிட்டார், மேலும் அவர்களில் பலர் எந்த வயதிலும் நீச்சல் வகுப்புகளில் கலந்து கொள்ளவில்லை என்று அவர் தெரிவித்தார். மீண்டும் சொல்லிக்கொள்கிறேன், அனைத்து தெற்காசிய மக்களுக்கும் நீச்சல் தெரியாது என்று கூறவில்லை, ஏனென்றால் தெற்காசிய மக்களால் நீந்த முடியும். ஆனால் அவர் அந்த சமூகத்துடன் பேசியதால் அவர் அந்த விஷயத்தை கண்டுபிடித்தார், உண்மையில் அந்தக் கதை அப்படித்தான் பிரதிபலித்தது. சில சமயங்களில் - தெற்காசியர்களுடன் பேசும்போது அது எப்பொழுதும் மிகவும் கலாச்சார ரீதியாக இருக்கும், பெருநாள் வருகிறது அல்லது இது வரப்போகிறது என இப்படித்தான் பேசுகிறோம். மேலும் தெற்காசியர்களுடன் பேசி அவர்கள் இந்த ஆண்டு என்ன கொண்டாடுகிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள பார்க்கிறோம். அதுவும் பரவாயில்லை. ஒவ்வொரு விடுமுறையையும் இயல்பாக்குவது போல் அதை இயல்பாக்குவது நல்லது என்று நான் நினைக்கிறேன். ஆனால், இந்தச் சமூகத்தில் பேசப்படாமல் இருக்கும் வேறு சில பிரச்சனைகள் உள்ளன, அது கல்வியைப் பற்றியதாக இருக்கலாம், ஒருவேளை வாழ்க்கை முறை இதழியல் போன்றவற்றில் ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கலாம். பல ஆண்டுகளாக எனக்கு நினைவிருக்கிறது, வாழ்க்கை முறை துறையில் திருமண சீசன் மிகப்பெரியது, ஆனால் தெற்காசிய திருமணத் தொழில்கள் போன்றவற்றின் கவரேஜ் மிகக் குறைவு. என்னைப் பொறுத்தவரை, புள்ளிவிவரங்கள் எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் எனக்கு இது மிகவும் விலையுயர்ந்த மற்றும் மிகப்பெரிய திருமணத் தொழில். கவுன்கள் அல்லது ஆடைகள் அல்லது அரங்குகளின் ரவுண்ட்அப்கள் போன்றவற்றைச் செய்யும்போது இதைப் பற்றி நாம் ஏன் சிந்திக்கக்கூடாது? நாம் இன்னும் அவற்றை சேர்க்க வேண்டும் என நினைக்கவில்லை போல, ஆனால் அது தெற்காசியம் மட்டுமல்ல, மற்ற எல்லா வகையான கலாச்சாரத்திலும் இது இருக்கிறது. எனவே சமூகத்துடன் பேச வேண்டும். ஏனென்றால், நீங்கள் நினைக்கும் போதெல்லாம், சமூகம் இப்போது எதைக் கையாளுகிறது என்று பத்திரிக்கையாளர்கள் நினைக்கிறார்களோ, அது உண்மையில் நாம் அவர்களுடன் பேசும்போது அது வேறுபட்டு இருக்கலாம். அது மிகவும் முக்கியம். நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், அது சம்பந்தப்பட்ட மக்கள் இருக்கிறார்கள், இந்த மக்கள் மத்தியில் என்ன பிரச்சனைகள் உள்ளன என்பதை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இது பத்திரிகை துறைக்கு அப்பாற்பட்டது. நான் நினைப்பது போல், உண்மையில் இது அனைத்திற்கும் இவை வணிகப் பக்கமாகும், ஏனென்றால் திருமணத் தொழில் முழுவதுமாக 'வேறு பாட்காஸ்ட் அல்ல, ஆனால் அது வணிகமயமாக்கப்பட்டது மற்றும் மேற்கத்தியமயமாக்கப்பட்டது, ஆம், உங்களால் அந்த அட்டையை கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. எனவே இண்டிகோவைப் போல, முன்னேறி உங்கள் பணத்தைச் சம்பாதித்துக்கொள்ளுங்கள், ஏனென்றால் அது போன்ற பொருட்களை விற்றால் நீங்கள் நிறைய பணம் சம்பாதிப்பீர்கள். [இசை மெல்ல மெல்ல ஓங்கி இசைக்கிறது] அலிஷா திருமண அட்டையின் இந்த உதாரணத்தில் நான் விரும்புவது என்னவென்றால், இது மிகவும் எளிதில் கவனிக்கப்படக் கூடிய ஒன்று. ஆனால் மற்றொரு நினைவூட்டும் விஷயமாக, அந்த பிரதிநிதித்துவம் நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் எடுக்கும் சிறிய முடிவுகளுக்குத் தந்திரமாக இருக்க வேண்டும். இது சில்லறை வணிகத் தொழிலுக்கு அப்பாற்பட்டது. ஒரு பழுப்பு நிற பத்திரிகையாளராக இருப்பது உங்கள் மீள்திறனைப் பொறுத்தது என்பதை எனது சொந்தத் துறையில் நான் அடிக்கடி பார்க்கிறேன். சில நேரங்களில் அந்த அறையில் இருக்கும் ஒரே பழுப்பு நிற நபராக இருப்பதன் மூலம் வெளிவருகிறது. மற்ற சமயங்களில் பெரும்பான்மையான கதைகள் பிட்ச் செய்யப்பட்ட போது, போராட்ட இடத்தில் இருந்து பேசச் சொன்னது அது வெளிவரும். பழுப்பு நிறத்தவராக மட்டுமே இருந்து ஒரு பத்திரிகையாளராக இருப்பதற்கான வாய்ப்பு எங்களுக்கு ஒருபோதும் வழங்கவில்லை. பத்திரிக்கை துறையின் கைவினை மற்றும் வரலாறு பற்றிய ஆய்வு பெரும்பாலும் கைகோர்த்து செல்கிறது. இது வெளியே சொல்லப்படாமலேயே இவ்வாறு செல்கிறது. ஆனால் நான் இந்த பாட்காஸ்டை உருவாக்கி வருவதால், தெற்காசிய வரலாறு எதிர்காலத்திற்காக ஆவணப்படுத்தப்படும் பல புதிய வழிகளை நான் எதிர்கொண்டேன். வெளிநாட்டில் வசிக்கும் இந்தியர்களுக்கான ஸ்க்ரோல் குளோபல் என்ற செய்தி நிறுவனம், தெற்காசிய அமெரிக்கன் டிஜிட்டல் காப்பகத்தின் மகிழ்ச்சிகரமான திட்டத்தைப் பற்றி தெரிவித்துள்ளது. தொற்றுநோயின் உச்சத்தில் நாடு முழுவதும் உள்ள இந்தியர்களிடமிருந்து ஊரடங்கு கடிதங்களை அந்த அமைப்பு சேகரித்தது. அந்தக் கடிதங்கள் அவர்களின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்காக எழுதப்பட்டன. இந்த கடிதங்களை இன்னும் ஒரு வருடம் கழித்து அவர்களின் வீட்டு வாசலுக்கு திருப்பி அனுப்புவதே இந்தத் திட்டம், இதன் ஒரு பகுதியை அவர்கள் லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் சிக்ஸ் என்று அழைக்கிறார்கள். ஆறு அடி தூரத்தைக் குறிப்பிட்டு, கோவிட் பரவுவதைத் தடுக்க இவ்வாறு இதற்கு பெயர் வைத்துள்ளோம். தொற்றுநோய் காலத்தில் தெற்காசிய புலம்பெயர்ந்தோர் தங்கள் வாழ்க்கை அனுபவங்களை ஆவணப்படுத்தவும் பகிர்ந்து கொள்ளவும் ஊடகவியலாளர்கள், காப்பக வல்லுநர்கள் மற்றும் அருங்காட்சியக வல்லுநர்கள் ஒன்றிணைந்தனர். நேர்மையாக சொல்ல வேண்டும் என்றால், நான் அந்தக் கடிதங்களில் சிலவற்றைப் படிக்க விரும்புகிறேன். ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், நாடு முழுவதும் உள்ள சில தெற்காசியர்களுக்கு தொற்றுநோய்களின் வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது என்பதை ஓவியமாக வரைவதற்கு இந்த கடிதத் திட்டம் உதவும். McGill பல்கலைக்கழகத்தில் க்வில்லிம் காப்பகத்தை ஆய்வு செய்வது எனக்கு நிறைய நம்பிக்கையை அளித்துள்ளது. இந்தக் காப்பகத்தின் பரந்த தன்மை இதுவரை தெற்காசியர் என்ற கண்ணாடியின் மூலம் ஆய்வு செய்யப்படவில்லை. நான் பேசிய பெரும்பாலான ஆராய்ச்சியாளர்கள் மற்றும் நூலகர்கள், க்வில்லிம் திட்டம் காலனித்துவத்தைப் பற்றிய அவர்களின் புரிதலையும், இந்தப் பணியின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட மேற்கத்திய அணுகுமுறையை எவ்வளவு பாதித்தது என்பதையும் என்னிடம் சொன்னார்கள். தெற்காசிய புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் உள்ள பல்வேறு சமூகங்களை பற்றி எங்கள் உரையாடல்களை விரிவுபடுத்துவதற்கு மேற்கொள்ளப்படும் நுணுக்கம் மற்றும் சிக்கல் தன்மைக்காக நான் நிச்சயமாக ஒரு புதிய பாராட்டைப் பெற்றுள்ளேன். இதைக் கேட்பதன் மூலம் நீங்களும் அவ்வாறே உணருவீர்கள் என்று நினைக்கிறன். எங்களின் வரலாறுகளை குறைக்கக்கூடிய தொகுப்புகளாக சுருக்க முடியாது. தவிர, நாம் ஏன் குறைக்க வேண்டும்? எத்தனையோ சொல்லப்படாத கதைகளும், தொலைந்து போன குரல்களும் கேட்கப்படுவதற்கு காத்திருக்கின்றன. அலிஷா நீங்கள் தொலைந்து போன குரல்களை கேட்டதற்கு நன்றி: இது தெற்காசிய புலம்பெயர்ந்தோரின் சொல்லப்படாத கதை. இப்பாட்காஸ்ட்டை வழங்கியது McGill பல்கலைக்கழகம். எடிட்ஆடியோவுடன் இணைந்து தயாரித்து, இதனை உங்களுக்கு தொகுத்து வழங்குவது நான், அலிஷா. அனா, ரிச்சர்ட், ஸ்டெஃப், லாரன், சோஃபி, கனிகா, டூலிகா மற்றும் பிறருக்கு எங்களின் சிறப்பு நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.

More Voices

If you have made it this far, we highly recommend you move to the Perspectives section of the site. There you will be able to learn more about South Asian researchers whose work includes looking into the Gwillim Archives.